imaxinado vs. imaxinativo
A cultural material que procuramos e atopamos en moitas prateleiras dos museos denominados etnográficos presentan formas “rústicas” e materiais “tradicionais”. As primeiras perfilan o paso do tempo con contornos gastados, de aspecto vello e, a pode ser, lixeiramente luído. O paso do tempo en simbiose coa forma. Os segundos, os materiais, remítennos á natureza: madeira, pedra, vexetais e algo de ferro, a ser posíbel enferruxado. A ecuación funciona de tal xeito que canto máis rústico e máis natural, máis etnográficos os elementos e maiores as posibilidade de figuraren na prateleira museística.
Pero a realidade etnográfica é moito máis dinámica que o imaxinario patrimonial das institucións. A variedade de formas, a incorporación de materiais, as combinacións de experimentos e cavilacións nunha sociedade dinámica ofrecen unha realidade viva e máis do que imaxinada, imaxinativa.
A visita a unha antiga fábrica de salga no Cabo da Vila en Fisterra ofreceunos un exemplo de cultura material viva. Esta tina de mercería-bazar reconvertida en bacía do palangre é mostra desta tensión entre o imaxinado e o real: perenne dialéctica da cultura material allea ás petrificacións patrimoniais.
17.05.08 | (sen categoría) | ComentariosFisterra
O proxecto “A Memoria do Mar” vai atracar do 5 ao 8 de maio na vila de Fisterra. Aquelas persoas interesadas en participar poden pasar pola confraria da vila en horario de 10:30 a 14:00 e 16:00 a 19:30. Lembramos que dixitalizamos fotografías, diapositivas ou negativos con contido relacionado co mar en sentido amplo: imaxes de embarcacións, artes de pesca, bañistas, do litoral, redeiras, procesións, tascas mariñeiras ou xuntanzas de pescadores son uns poucos exemplos do material que dixitalizamos.
O Museo do Mar non fica cos orixinais que son devoltos aos seus propietarios unha vez dixitalizados. É máis, as persoas que colaboran no proxecto, alén de contribuíren á conservación, catalogación e difusión do patrimonio fotográfico, levan un CD coas súas fotografías dixitalizadas.
Manuel Brea Olveira
Visitamos na parroquia muradana de Tal, a Manuel Brea Olveira, carpinteiro de ribeira. Do interior do seu taller, tirou o taboleiro da fotografía. Unha táboa como un manual de instrucións. Coa paciencia de carpinteiro, tratou de nos explicar como nesa peza de madeira estaba toda a información precisa para construír unha embarcación. Deunos unha lección de proporcións e trigonometría digna dun catedrático, e fíxoo con didactismo, algo que non sempre caracteriza os catedráticos. O taller ou o traballo de Brea Olveira ben podería ser un recurso patrimonial a protexer. No Norde hai tempo que souberon que os oficios tradicionais teñen un valor como recurso que vai máis alá do traballo manual, sobre eles pódense artellar estruturas didácticas vivas, lonxe dos espazos expositivos de “corte clásico”.
4.05.08 | (sen categoría) | Comentarios [1]Acerca de
A campaña de dixitalización de álbumes familiares.